Τόλμα το! Γεμίσαμε απωθημένα

Κάνε το πρώτο βήμα


Καταργώντας τα σενάρια αναφοράς σε υλισμό, θα ήθελα ξεκινώντας, απλά να κάνω γνωστό πως αναφέρομαι κυρίως σε συναισθηματικά απωθημένα και σε καμία περίπτωση σε κάτι άλλο πέραν αυτών. Απωθημένα λοιπόν, αναφέρονται κατά τα λεγόμενα των λεξικών και της wikipedia, οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα που κάποιος έχει απωθήσει στο υποσυνείδητό του. Όπως επίσης πολύ σωστά αναφέρει η προαναφερθείσα ιστοσελίδα εδώ, οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα αυτά, συνεχίζουν να επηρεάζουν, χωρίς βέβαια πάντα να γίνεται αντιληπτό.

Τι όμως είναι αυτό πραγματικά που μας δημιουργεί τα απωθημένα; Όντας άνθρωπος ανασφαλής και με χαμηλή αυτοεκτίμηση στο παρελθόν «κατόρθωσα» με μεγάλη επιτυχία κιόλας, να χάσω ευκαιρίες μέσα από τα χέρια μου, που ίσως να μου είχαν εξασφαλίσει καλύτερη ζωή, τόσο επαγγελματικά, όσο οικονομικά ή ακόμα και ερωτικά. Η προκατάληψη της απόρριψης πολλές φορές, είναι αυτή που σε κάνει να γίνεσαι δειλός, στιγμές που υπάρχει πραγματικά η ανάγκη να τολμήσεις, για το επόμενο βήμα.

Έχοντας λοιπόν συνειδητοποιήσει τα παραπάνω, έρχομαι καμιά φορά και ρωτώ τον εαυτό μου. «Τι έχεις να χάσεις;».

Σε σχετική κουβέντα που είχα με έναν πολύ καλό και παιδικό μου φίλο, το θέμα ήρθε στα ερωτικά του. Ο εν λόγω φίλος, εξαιρετικό παιδί, από ευκατάστατη οικογένεια με τρόπους, μόρφωση και αξιοζήλευτη στάση μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Ήρθε λοιπόν και μου λέει: «Ρε συ φίλε… Κουράστηκα λίγο ρε φίλε. Είμαι τώρα 3 χρόνια μόνος μου, μπακούρι δεν έχω ούτε ένα φλερτ, έτσι να αιωρείται…» Η αλήθεια είναι πως κόμπιασα λίγο… Τρία χρόνια μοναξιάς, δεν είναι και εύκολο πράγμα.. ελπίζω να με «πιάνετε».  «Τι σε κρατάει πίσω; Γιατί δεν δοκιμάζεις;» του λέω. Τότε αυτός χαμογέλασε δείχνοντας με την αμηχανία, πως κάτι τον φόβιζε. Ίσως κάτι να μου έκρυβε…«Φοβάμαι!» μου είπε. «Φοβάμαι πως θα «φάω χυλόπιτα» και θα ξεφτιλιστώ μπροστά σε όλους!».

«Ρε συ Μανώλη», του λέω. «Πες μου κάτι… Όταν βγήκες έξω για να βρεις δουλειά, σε δέχτηκαν απευθείας σε όλες τις συνεντεύξεις;» Όχι μου λέει… «Ό,τι και να δοκίμασες στη ζωή σου, το κατάφερες με την πρώτη;» Όχι μου λέει…  και τότε θυμηθήκαμε την πρώτη του «τούμπα» σε απόπειρα να κάνει σούζα με το ποδήλατο και γελάσαμε. «Ξέρεις τι αντιλαμβάνομαι εγώ τελικά ρε συ Μανώλη; Αν δεν πέσεις, δεν ξαναδοκιμάσεις, δεν ξαναπέσεις, μέχρι να σηκωθείς, είναι σαν να απαρνείσαι το δικαίωμα της ζωής και της δεύτερης ευκαιρίας!»

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πως αν δεν τολμήσεις, δεν προσπαθήσεις και δεν απορριφθείς, πιθανόν να μην γνωρίσεις ποτέ την χαρά της επιτυχίας. Αν δεν πέσεις ποτέ, πιθανόν, να μην μάθεις να σηκώνεσαι… Για όλα αυτά βέβαια, πρέπει να έχεις ένα δυνατό εξοπλισμό, αποτελούμενο από κράνος (μυαλό), επιγονατίδες (κότσια και αντοχή), φαγητό (δύναμη και θέληση) αλλά και βοηθητικές ρόδες (ανθρώπους για υποστήριξη)…

Μην αφήνετε το μυαλό σας να σας σταματά, στο να μιλήσετε στην κοπέλα που κάθετε απέναντί σας στο bar, μιλήστε της. Ξέρετε πόσα bar και πόσες κοπέλες έχει ο κόσμος; Αρκετά για να μάθετε από τα λάθη σας, να πετύχετε τον στόχο σας και να νιώσετε εσείς καλύτερα, που κατορθώσατε να φτάσετε στα επιθυμητά επίπεδα. Μην αφήνετε για αύριο, πράγματα που μπορείτε να καταφέρετε σήμερα. ΜΗΝ δειλιάζετε, μπροστά στην ευτυχία και την επιτυχία σας. Κανείς και τίποτα, δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο, στην χαρά τόσο την δική σας, όσο και των ανθρώπων που έμμεσα ή άμεσα μπορείτε να επηρεάσετε…Δείτε πως το κάνουν στης αμερικάνικες ταινίες.

Μπρος λοιπόν… Τολμήστε το! Γεμίσαμε απωθημένα…

Posted on